Najmłodszy J. miał być u nas przez pierwszy weekend września, ale nieoczekiwanie musiał wracać do Anglii. Tym samym odpadła wyprawa do Centrum Kopernika. Demon zaproponował wystawę w Pałacu Kultury i Nauki, ja zaproponowałam wjazd na trzydzieste piętro i tak oto czwartego września Panna Kubek zaopiekowała się małą, a nasza trójka ruszyła do Wawy.
Pałac jaki jest, chyba każdy wie. Niestety demon i młoda nie dali się namówić na spacer i „podziwianie” socrealistycznych rzeźb. Przyjrzeliśmy się bliżej tylko „dziełom” od strony Teatru Dramatycznego i głównego wejścia.
Najpierw widok ogólny:


Muza(?) z lirą, koniecznie o topornych, „robotniczych” ramionach:


Rzeźby w niszach (środkowa ciut przerażająca z tym uciętym łbem u stóp):




Robotnik pilnujący teatru:



Zadzieramy głowy, coby zobaczyć gdzie niedługo będziemy:


I przyglądamy się reklamie wystawy i teatru Żebrowskiego:


Zanim wejdziemy, jeszcze rzut oka na Mickiewicza...


... i Kopernika


Spojrzenie za siebie i zastanowienie: co nie trzyma pionu - kolumna czy latarnia?